سمینار نخ بخیه در بیمارستان تامین اجتماعی غرضی اصفهان توسط شرکت نخ جراحان طب سینا

انواع نخ‌های مورد استفاده در گذشته

پیش از ظهور پلیمرهای پزشکی و فناوری‌های نوین، جراحان از طیف گسترده‌ای از مواد طبیعی برای تولید نخ‌بخیه استفاده می‌کردند. هر یک از این مواد دارای مزایا و محدودیت‌های خاص خود بودند.

نخ‌های گیاهی

نخ‌های تهیه‌شده از پنبه، کتان و الیاف گیاهی از نخستین مواد مورد استفاده در بخیه به شمار می‌رفتند. این نخ‌ها به‌راحتی در دسترس بودند و امکان تولید آن‌ها وجود داشت، اما به دلیل استحکام محدود و احتمال بالای آلودگی، استفاده از آن‌ها با مشکلات فراوانی همراه بود.

نخ‌های تهیه‌شده از مو

در برخی تمدن‌های باستانی از موهای انسان یا حیوانات برای بخیه زدن استفاده می‌شد. این نخ‌ها انعطاف مناسبی داشتند اما از نظر استحکام و یکنواختی قطر دارای محدودیت بودند.

نخ‌های تاندونی

برخی جراحان قدیمی از رشته‌های تاندون حیوانات استفاده می‌کردند. این مواد از استحکام مطلوبی برخوردار بودند اما آماده‌سازی و استریل کردن آن‌ها دشوار بود.

ابریشم

ابریشم یکی از مهم‌ترین و موفق‌ترین مواد مورد استفاده در تاریخ جراحی محسوب می‌شود. این ماده دارای انعطاف‌پذیری بالا، گره‌پذیری مناسب و استحکام قابل قبول بود. به همین دلیل تا دهه‌های طولانی به‌عنوان یکی از پرکاربردترین نخ‌های جراحی شناخته می‌شد.

با وجود مزایای فراوان، ابریشم یک ماده طبیعی محسوب می‌شود و می‌تواند موجب واکنش التهابی در برخی بیماران شود. به همین دلیل با ظهور نخ‌های مصنوعی، استفاده از آن به‌تدریج کاهش یافت.

کت‌گات

کت‌گات یکی از مشهورترین نخ‌های جراحی تاریخ پزشکی است. برخلاف تصور عمومی، این نخ از روده گربه تهیه نمی‌شد بلکه از لایه‌های کلاژنی روده گوسفند یا گاو تولید می‌گردید.

مهم‌ترین ویژگی کت‌گات قابلیت جذب آن در بدن بود. این ویژگی موجب شد که جراحان برای نخستین بار بتوانند از نخ‌هایی استفاده کنند که پس از مدتی بدون نیاز به خارج کردن از بدن جذب شوند. کت‌گات برای دهه‌های طولانی استاندارد اصلی نخ‌های قابل‌جذب در جهان محسوب می‌شد.