جراحی‌های گوش و حلق و بینی (ENT) از حیاتی‌ترین شاخه‌های پزشکی به شمار می‌روند، زیرا وظیفه حفظ عملکردهای اساسی بدن مانند تنفس (با رفع گرفتگی بینی و سینوس‌ها یا برداشتن تومورهای حنجره)، شنوایی (از طریق کاشت حلزون و ترمیم استخوان‌های ریز گوش میانی)، تعادل (درمان بیماری منیر (Meniere's disease) و مهره‌های مایع گوش داخلی)، بلع و تکلم (ترمیم تارهای صوتی و برداشتن ضایعات گلو و حنجره) را بر عهده دارند. بدون این جراحی‌ها، بسیاری از بیماران با کم‌شنوایی دائمی، نارسایی تنفسی، اختلال در تغذیه و یا پیشرفت تومورهای کشنده دست و پنجه نرم می‌کردند. خوشبختانه، پیشرفت علم پزشکی و بهره‌گیری از ابزارهای مدرنی مانند میکروسکوپ‌های سه‌بعدی و آندوسکوپ‌های زاویه‌دار (برای جراحی‌های کم‌تهاجمی سینوس و قاعده جمجمه)، سیستم ناوبری جراحی (جراحی با هدایت تصویری) برای افزایش دقت در تخلیه ضایعات عمقی، استئوتوم‌های پیزوالکتریک (که استخوان را با امواج فراصوتی برش می‌دهند بدون آنکه به بافت نرم آسیب بزنند)، و نخ‌های بخیه بسیار نازک و قابل جذب همراه با سوزن‌های بدون آسیب (برای ترمیم عصب برگشتی حنجره یا اتصال عروق ریز در جراحی‌های بازسازی)، توانسته است دقت عمل را بالا ببرد، عوارض را کاهش دهد و نتایج عملکردی و زیبایی را به طرز چشمگیری بهبود بخشد.