رویداد علمی :سمینار آموزشی نخ بخیه؛ گامی در ارتقای دانش جراحی و مراقبت‌های اورژانسی

تاریخچه جراحی و پیدایش تکنیک‌های ترمیم زخم

ترمیم زخم یکی از قدیمی‌ترین اقدامات درمانی در تاریخ پزشکی به شمار می‌رود. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که انسان‌ها از هزاران سال پیش برای بستن زخم‌ها و جلوگیری از خونریزی از روش‌های ابتدایی استفاده می‌کردند.

در تمدن مصر باستان، پزشکان از الیاف گیاهی، موهای حیوانات و رشته‌های کتانی برای نزدیک کردن لبه‌های زخم بهره می‌بردند. اسناد به دست آمده از پاپیروس‌های پزشکی نشان می‌دهد که مصریان باستان درک مناسبی از اهمیت بستن زخم و پیشگیری از عفونت داشته‌اند.

در تمدن هند، پزشک برجسته سوشروتا که از او به عنوان پدر جراحی یاد می‌شود، حدود ششصد سال پیش از میلاد مسیح اصول بخیه‌زدن و ترمیم بافت را توصیف کرده است. وی در آثار خود به استفاده از نخ‌های ساخته شده از روده حیوانات، الیاف طبیعی و حتی سر مورچه‌ها برای بستن زخم اشاره کرده است.

یونانیان و رومیان نیز سهم مهمی در توسعه علم جراحی داشتند. بقراط بر اهمیت پاکسازی زخم و ترمیم مناسب بافت تاکید می‌کرد و جالینوس استفاده از مواد مختلف برای بخیه را مورد بررسی قرار داد.

در قرون وسطی، پیشرفت جراحی با محدودیت‌هایی همراه بود، اما در دوران رنسانس و با گسترش مطالعات آناتومی، دانش ترمیم زخم دوباره رونق گرفت. کشف اصول ضدعفونی توسط جوزف لیستر در قرن نوزدهم نقطه عطفی در تاریخ جراحی محسوب می‌شود. استفاده از روش‌های استریل، میزان عفونت‌های پس از عمل را به طور قابل توجهی کاهش داد و زمینه را برای توسعه نخ‌های جراحی استاندارد فراهم کرد.