سمینار آموزش نخ و سوزن بخیه

طبقه‌بندی نخ‌های جراحی

نخ‌های جراحی بر اساس چند معیار علمی طبقه‌بندی می‌شوند:

1. براساس قابلیت جذب (Absorbability)
   • نخ‌های جذبی (Absorbable): این نخ‌ها پس از مدتی در بدن تجزیه و جذب می‌شوند و نیازی به کشیدن بعد از عمل ندارند. برای بافت‌های داخلی و جراحی‌هایی که نیاز به نگهداری موقت دارند، مناسب هستند. نخ‌های جذبی رایج شامل پلی‌گلایکولیک اسید (PGA)، پلی‌دی‌اکسانون (PDO) و پلی‌گلیکولیک اسید-لاکتیک (PLGA) هستند. این نخ‌ها با توجه به ترکیب شیمیایی و ساختار مولکولی، مقاومت کششی اولیه بالایی دارند و میزان جذب آن‌ها قابل کنترل است.
   • مزایا: کاهش نیاز به باز کردن بخیه، کاهش خطر عفونت، تطبیق با ترمیم طبیعی بافت.
   • معایب: مقاومت محدود در طولانی‌مدت و عدم مناسب بودن برای بافت‌های نیازمند پایداری طولانی.
   • نخ‌های غیرجذبی (Non-absorbable): این نخ‌ها در بدن جذب نمی‌شوند و برای بخیه‌های پوستی، جراحی‌های قلب و عروق و بافت‌هایی که نیاز به پایداری طولانی دارند، کاربرد دارند. نمونه‌های رایج شامل نایلون، پلی‌استر و پروپیلن هستند.
   • مزایا: مقاومت بلندمدت، پایداری ابعاد و کاهش تغییر شکل بخیه.
   • معایب: نیاز به کشیدن نخ در بخیه‌های سطحی و امکان ایجاد واکنش بافتی جزئی.
2. براساس جنس و ساختار (Monofilament vs. Multifilament)
   • نخ‌های تک‌رشته‌ای(Monofilament): یک رشته واحد دارند و عبور از بافت را با حداقل آسیب انجام می‌دهند. این نوع نخ‌ها کمتر موجب تجمع باکتری و التهاب بافتی می‌شوند، اما گره زدن آن‌ها نیاز به مهارت بیشتری دارد.
   • نخ‌های چندرشته‌ای(Multifilament): از چند رشته به هم تابیده تشکیل شده‌اند و انعطاف بیشتری دارند. گره‌زدن آسان‌تر است اما احتمال تجمع باکتری و ایجاد التهاب در بافت بالاتر است.

معیارهای انتخاب نخ مناسب

انتخاب نخ جراحی به عوامل متعددی بستگی دارد:

• نوع بافت: بافت نرم مانند روده نیازمند نخ‌های جذبی با مقاومت کششی متوسط است، در حالی که پوست و تاندون‌ها به نخ‌های غیرجذبی با مقاومت بالا نیاز دارند.
• زمان ترمیم بافت: بافت‌هایی که سریع التیام می‌یابند، نیاز به نخ با جذب سریع دارند، اما بافت‌هایی که به زمان طولانی‌تری برای ترمیم نیاز دارند، باید از نخ‌های مقاوم استفاده شود.
• قطر نخ: مشخص شده توسط استاندارد USP؛ نخ‌های نازک (مثلاً 0-6 یا 0-7) برای جراحی‌های ظریف و نخ‌های ضخیم‌تر (۲ یا ۳) برای بخیه‌های عمقی استفاده می‌شوند.
• پوشش نخ: برخی نخ‌ها دارای پوشش سیلیکونی یا پلیمر هستند که عبور از بافت را تسهیل کرده و از آسیب سلولی و التهاب جلوگیری می‌کنند.

اثرات بالینی نخ جراحی

• تثبیت بافت: حفظ انسجام بافت‌ها در زمان ترمیم و کاهش خطر باز شدن زخم.
• کاهش عوارض پس از عمل: انتخاب نخ مناسب موجب کاهش خونریزی، کاهش التهاب و پیشگیری از عفونت می‌شود.
• تسهیل روند بهبود: نخ‌های جذبی کنترل‌شده بافت را برای مدت زمان مناسب نگه می‌دارند و بافت را در فرآیند طبیعی ترمیم همراهی می‌کنند.
• ایمنی بیمار: استفاده از نخ استاندارد و متناسب با بافت، احتمال بروز نکروز یا آسیب طولانی‌مدت بافت را کاهش می‌دهد.