مش جراحی
در زمینه مش جراحی، این توریهای بافتهشده معمولا از پلیپروپیلن تشکیل شدهاند که بهدلیل استحکام و سازگاری با بافت بدن، یکی از رایجترین گزینهها هستند. مشها در دو دسته اصلی قابل جذب و غیرقابل جذب تولید میشوند. نوع غیرقابل جذب برای تقویت دائمی بافتها کاربرد دارد و در جراحیهایی مانند ترمیم فتق اساس درمان محسوب میشود، در حالیکه مشهای قابل جذب به مرور توسط بدن جذب میشوند و بافت طبیعی جایگزین آنها میشود. انتخاب نوع مش بر اساس وضعیت بیمار، محل آسیب و نیاز به بازسازی انجام میشود.
کاربرد مش جراحی
کاربرد مش جراحی در بازسازی دیوارههای شکمی بسیار گسترده است. هنگامی که بافتی تضعیف شده یا مشکل دارد، استفاده از مش جراحی به عنوان یک تکیهگاه قدرتمند، به کاهش فشار و توزیع نیروها کمک میکند. در جراحیهای لگن و شکم، برای مثال در فتقهای کشاله ران یا شکمی، مش بهخوبی با بافت احاطه شده و پس از جوش خوردن، باقی میماند و از بروز مجدد فتق جلوگیری میکند. این روش نه تنها احتمال بازگشت بیماری را کاهش میدهد، بلکه با بهبودی سریعتر، تاثیر قابل توجهی در تجربه کلی بیمار دارد.
در جراحی فتق شکمی، روند کار به این صورت است که بافت بیرون زده به داخل بازگردانده و سپس مش بهعنوان تقویتکننده دیواره، در محل قرار میگیرد و با استفاده از بخیه یا چسبهای خاص تثبیت میشود. بافت فیبروز (fibrosis)، همان بافت همبند سخت شده، اطراف مش رشد کرده و به تثبیت آن کمک میکند. این روش اکنون بهعنوان استاندارد طلایی برای درمان فتق شناخته میشود، چرا که مطالعات نشان دادهاند نرخ بازگشت بسیار پایینتر و عوارض آن در اکثر موارد قابل کنترل است.
میزان ماندگاری مشها
مشهای جراحی بر اساس ویژگی جذب در بدن، به دو دستهی اصلی تقسیم میشوند: مشهای جذبی و مشهای غیر جذبی. این دستهبندی نقش کلیدی در انتخاب نوع مش مناسب برای هر نوع جراحی ایفا میکند، زیرا قابلیت جذب با عواملی مانند محل جراحی، میزان آلودگی، و نیاز به حمایت بلندمدت یا موقت از بافت ارتباط مستقیم دارد.
مش غیر قابل جذب
مشهای غیرقابل جذب معمولا از مواد مصنوعی مانند پلیپروپیلن یا پلیاستر ساخته میشوند و پس از جایگذاری، بهطور دائم در بدن باقی میمانند. این مشها استحکام مکانیکی بالایی دارند و در جراحیهایی که نیاز به تقویت پایدار بافت دارند، مانند ترمیم فتق شکم و کشاله ران، استفاده میشوند. ساختار آنها میتواند بافته یا بافتهنشده باشد و در وزنهای سبک یا سنگین تولید میشوند تا متناسب با نیازهای خاص جراحی انتخاب شوند.
مش قابل جذب
مشهای قابل جذب به دو نوع اصلی تقسیم میشوند: مصنوعی و طبیعی. مشهای مصنوعی قابل جذب از پلیمرهایی مانند پلیگلیکولیک اسید (PGA)، پلیلاکتیک اسید (PLA) ساخته میشوند. این مشها طی بازه زمانی چند ماه تا بیش از یک سال (بسته به نوع پلیمر) جذب بدن میشوند و بافت بدن جایگزین آنها میگردد. از آنجایی که این مشها در بلندمدت در بدن باقی نمیمانند، برای جراحیهایی با خطر عفونت بالا یا در محیطهای آلوده، مش های نیمه جذبی انتخاب مناسبی به شمار میآیند.
نوع دیگر، مشهای طبیعی هستند که از ماتریسهای کلاژنی استخراجشده از بافتهای انسانی یا حیوانی ساخته میشوند. این مشها پس از کاشت، بهتدریج در فرآیند بازسازی طبیعی بدن شرکت کرده و جذب میشوند. گرچه کاربرد این مشها در جراحی فتقهای پیچیده یا عفونی بسیار ارزشمند است، اما هزینهی بالا و نرخ بازگشت بالاتر نسبت به مشهای سنتتیک(مصنوعی، synthetic) و غیرجذبی موجب شده استفاده از آنها به شرایط خاص بالینی محدود شود.
پلیپروپیلن
پلیپروپیلن (PP) یک پلیمر ترموپلاستیک است که از پلیمریزاسیون مونومر پروپیلن بهدست میآید. این ماده ساختاری خطی و غیرقطبی دارد. پلیپروپیلن بهدلیل ویژگیهایی مانند سبکی، استحکام بالا، مقاومت شیمیایی مناسب، عایق بودن در برابر رطوبت و الکتریسیته، و نقطه ذوب بالا، در صنایع مختلفی از جمله بستهبندی، خودروسازی، لولهسازی، نساجی، الیاف، تجهیزات پزشکی و لوازم خانگی کاربرد دارد.
مشهای پلیپروپیلن
در جراحیهای ترمیم فتق، مشهای غیرقابل جذب مصنوعی، بهویژه پلیپروپیلن (PP)، بهعنوان استاندارد طلایی شناخته میشوند. این مشها به دلیل ویژگیهایی مانند استحکام بالا، عدم واکنش با بافت اطراف و هزینه مناسب، انتخاب اکثر جراحان در ترمیم فتقهای شکمی و کشاله ران هستند. استفاده گسترده از این نوع مشها نشاندهنده اعتماد بالای جراحان به عملکرد و ایمنی آنها است.
در بازار جهانی مشهای جراحی، پلیپروپیلن سهم قابل توجهی را به خود اختصاص داده است. این مشها بهدلیل ترکیب مطلوب ویژگیهای مکانیکی و زیستی، در مقایسه با سایر انواع مشها، انتخاب غالب در بسیاری از جراحیهای ترمیم فتق هستند. این امر نشاندهنده اهمیت و گستردگی استفاده از مشهای پلیپروپیلن در جراحیهای ترمیم فتق است.
خارج کردن مش غیر جذبی
در مواردی که مشهای جراحی در بدن بهدرستی قرار گرفته و مشکلی ایجاد نمیکنند، معمولا نیازی به خارج کردن آنها نیست. این مشها بهعنوان تقویتکننده دائمی دیواره شکم عمل کرده و به جلوگیری از بازگشت فتق کمک میکنند. با این حال، در برخی شرایط خاص، ممکن است جراح تصمیم به خارج کردن مش بگیرد.
دلایل نیاز به خارج کردن مش
- عفونت شدید مش
عفونتهای عمیق اطراف مش میتوانند با علائمی مانند تب، درد شدید، قرمزی و ترشح چرکی همراه باشند. در چنین مواردی، درمان با آنتیبیوتیکها ممکن است کافی نباشد و جراحی برای خارج کردن مش ضروری باشد.
- درد شدید پس از جراحی فتق
درد طولانیمدت پس از جراحی فتق، بهویژه در ناحیه کشاله ران، میتواند ناشی از واکنش بدن به مش یا آسیب به اعصاب باشد. اگر درد با درمانهای محافظهکارانه کنترل نشود، جراحی برای برداشتن مش و در صورت لزوم، قطع برخی اعصاب میتواند مفید باشد.
- مشهای مهاجر یا جمعشده
در صورتی که مش از محل اولیه خود جابجا شده یا جمع شود، میتواند منجر به عوارضی مانند انسداد روده شود. در چنین شرایطی، جراحی برای اصلاح یا برداشتن مش ضروری است.
روشهای جراحی برای خارج کردن مش
خارج کردن مش جراحی یک فرآیند پیچیده است که به مهارت و تجربه جراح نیاز دارد. این جراحی ممکن است بهصورت باز یا با استفاده از تکنیکهای لاپاراسکوپی انجام شود. در برخی موارد، برای جلوگیری از عوارض بیشتر، ممکن است جراحی در چند مرحله انجام شود.
در مجموع، استفاده از مشهای جراحی در درمان فتق نتایج مطلوبی به همراه داشته است و در اکثر موارد، نیاز به خارج کردن آنها احساس نشده است. با این حال، در موارد نادری که مش باعث بروز عوارضی مانند عفونت، درد مزمن یا واکنشهای التهابی میشود، ممکن است جراح تصمیم به خارج کردن آنها بگیرد.
شرکت نخ جراحان طب سینا، واردکننده و توزیع کننده مشهای جراحی شرکت Dipromed ایتالیا میباشد تا نیازهای جامعه پزشکی را با ارائه محصولات با کیفیت برطرف کند.
